Het evenement bestaat uit diverse onderdelen, waaronder een aantal debatten. Een debatpanel bestaande uit prominenten uit het bedrijfsleven, overheid en de politiek neemt plaats aan de debattafel en discussieert over actuele en aansprekende (nieuws)onderwerpen.         

’De Juridische Wereld aan het Woord’ wordt gepresenteerd door Twan Huys, bekend van de actualiteitenrubriek Nieuwsuur en presentator van College Tour. Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Tom Mulder en Bas van Dijen.

Auteur: Mr. M.J.H. Ruijters

Onlangs berichtten wij u al over de nieuwe vakantiewetgeving per 1 januari 2012. De Nederlandse wet bepaalde tot voor kort dat zieke werknemers slechts aanspraak konden maken op vakantie over het tijdvak van de laatste zes maanden van de ziekte, en dus niet over de gehele ziekteperiode. Deze wetgeving bleek in strijd met de Europese vakantie regelgeving. Vanaf 1 januari jl. is de Nederlandse wet aangepast en bouwen zieke werknemers volledig vakantiedagen op.

De Nederlandse wetgeving had echter eerder gewijzigd kunnen worden. Al in 2001 heeft het Europese Hof van Justitie namelijk uitgemaakt dat iedere werknemer aanspraak heeft op opbouw van vier weken vakantie per jaar. Dat arrest ging echter niet specifiek over de vakantierechten van zieke werknemers, en de Staat heeft uit dat arrest dan ook niet de conclusie getrokken dat de Nederlandse vakantiewetgeving aanpassing behoefde. Ook in de Europese richtlijn zelf werd niet gesproken over de vakantierechten van zieke werknemers, maar slechts over de vakantierechten in het algemeen. In 2009 heeft het Europese Hof in het Schultz-arrest uitgemaakt dat werknemers, ongeacht hun gezondheidstoestand, recht hebben op ten minste vier weken vakantie per jaar. Als gevolg van die uitspraak is de Nederlandse wet aangepast.

De Rechtbank ’s-Gravenhage heeft recent geoordeeld dat de Nederlandse staat aansprakelijk is voor de schade die werknemers door de late aanpassing van de Nederlandse wetgeving hebben geleden. Zieke werknemers hebben immers jarenlang in een ongunstigere positie verkeerd dan zij zich bij een juist implementatie van de Europese regelgeving hadden bevonden. Langdurig zieke werknemers ontvingen op grond van de vroegere wetgeving slechts een vergoeding voor de vakantiedagen die zij hadden opgebouwd tijdens die laatste zes maanden. De Rechtbank heeft geoordeeld dat de Staat sinds het arrest van het Europese Hof uit 2001 had kunnen weten dat de wet diende te worden aangepast.

De Staat meent echter dat zij pas sinds het Schultz-arrest uit 2009 bekend had kunnen zijn met die onjuiste wetstoepassing en stelt dat zij daarna direct stappen heeft ondernomen om de wet aan te passen. De Staat heeft dan ook aangegeven tegen de uitspraak van de Rechtbank ’s-Gravenhage in beroep te zullen gaan. Uiteraard kan die procedure tot een andere uitkomst leiden, maar vooralsnog opent de uitspraak van de Rechtbank ’s-Gravenhage de deuren voor werknemers die voor de wetswijziging gedurende een periode van langer dan zes maanden ziek waren en daardoor te weinig vakantiedagen uitgekeerd hebben gekregen. Zij kunnen een schadeclaim tegen de Staat indienen voor de gemiste vakantiedagen. De werkgever kan overigens niet worden aangesproken; die heeft zich immers gehouden aan de wet en kan voor de late aanpassing niet aansprakelijk zijn.

Wij adviseren werkgevers en werknemers op dit moment (in verband met het risico op verjaring) dan ook zich tot ons kantoor te wenden om te bezien of het indienen van een schadeclaim tot de mogelijkheden behoort. Heeft u vragen naar aanleiding van dit artikel of anderszins, dan adviseren onze gespecialiseerde arbeidsrechtadvocaten u graag. U kunt daarvoor contact opnemen met ons kantoor.

Mr. M.J.H. Ruijters – Sectie arbeidsrecht – maart 2012

Okkerse & Schop Advocaten bestaat uit een dynamisch team van gespecialiseerde advocaten. Naast kwaliteit van de dienstverlening die geboden wordt aan bedrijven, instellingen en particulieren, is een prettige werksfeer en collegialiteit bij ons belangrijk. Okkerse & Schop Advocaten heeft een open en informele cultuur en is het grootste advocatenkantoor in Flevoland, een succesvolle praktijk met interessante cliënten en volop kansen voor professionals die op zoek zijn naar een uitdaging. Bij ons werken 19 advocaten, enkele juridisch medewerkers en 25 ondersteunende medewerkers. Okkerse & Schop Advocaten heeft vestigingen in Almere en Lelystad. Wij werken in Almere vanuit een kantoor langs de A6.  Op dit moment zoeken we ter ondersteuning van de sectie vastgoed- en verzekeringsrecht een

 (gevorderde) ADVOCAAT-MEDEWERKER

met de nadruk op het HUURRECHT

Door het brede scala aan cliënten vinden we je persoonlijkheid belangrijker dan je status: wees jezelf! We bieden boeiende zaken, goede arbeidsvoorwaarden en een gezonde balans tussen werk en vrije tijd. Je hebt je stage afgerond en je zult (vooralsnog) werkzaam zijn op en vanuit ons kantoor in Almere.

Interesse? Bezoek onze website www.okkerse-schop.nl en bel voor meer informatie met Tom Mulder, telefoon 036 5346220.

Okkerse & Schop Advocaten bestaat uit een dynamisch team van gespecialiseerde advocaten. Naast kwaliteit van de dienstverlening die geboden wordt aan bedrijven, instellingen en particulieren, is een prettige werksfeer en collegialiteit bij ons belangrijk. Okkerse & Schop Advocaten heeft een open en informele cultuur en is het grootste advocatenkantoor in Flevoland, een succesvolle praktijk met interessante cliënten en volop kansen voor professionals die op zoek zijn naar een uitdaging. Bij ons werken 19 advocaten, enkele juridisch medewerkers en 25 ondersteunende medewerkers. Okkerse & Schop Advocaten heeft vestigingen in Almere en Lelystad. Wij werken in Almere vanuit een kantoor langs de A6.  Op dit moment zoeken wij in verband met groei van de praktijk een

ADVOCAAT- STAGIAIRE

ARBEIDSRECHT / INSOLVENTIERECHT

Wij verwachten van je dat je de opleiding Nederlands Recht hebt afgerond en dat je ondernemend, communicatief vaardig bent en over een goed analytisch vermogen beschikt. Een gezonde dosis enthousiasme is onontbeerlijk.

Door het brede scala aan cliënten vinden wij je persoonlijkheid belangrijker dan je status: wees jezelf! Wij bieden je de mogelijkheid werkzaam te zijn in een interessante en uitdagende praktijk met uitstekende toekomstperspectieven. Goede arbeidsvoorwaarden en veel aandacht voor persoonlijke ontplooiing en (individuele) begeleiding zijn bij ons vanzelfsprekend. Daar hoort ook een gezonde balans tussen werk en vrije tijd bij.

Interesse? Bezoek onze website en bel voor meer informatie met Sjakko van Raaijen, telefoon 036 5346220.

Auteurs: mw. mr. S. Kleerebezem en mw. mr. E.H. Bruggink

Een schuldenaar kan, indien redelijkerwijs is te voorzien dat hij niet zal kunnen voortgaan met het betalen van zijn schulden of indien hij in de toestand verkeert dat hij heeft opgehouden te betalen, aan de Rechtbank verzoeken de toepassing van de schuldsaneringsregeling uit te spreken. Indien de schuldenaar wordt toegelaten tot de schuldsaneringsregeling kan hij na ommekomst daarvan een zogenaamde “schone lei” behalen. Dit heeft tot voordeel dat de betaling van het restant van de schulden niet meer kan worden afgedwongen.

De Rechtbank zal allereerst toetsen of het verzoekschrift voldoet aan de daaraan gestelde formele vereisten. Vervolgens zal zij het verzoek inhoudelijk beoordelen. Uitgangspunt hierbij is dat een verzoek wordt toegewezen indien de schuldenaar voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij niet meer kan doorgaan met de betaling van zijn schulden; dat hij ten aanzien van het ontstaan of onbetaald laten van zijn schulden in de vijf jaar voorafgaand aan de indiening van het schuldsaneringsverzoek te goeder trouw is geweest en dat hij de verplichtingen uit de schuldsaneringsregeling naar behoren zal nakomen. Indien de schuldenaar aannemelijk maakt dat hij aan deze vereisten voldoet, ligt het verzoek in beginsel voor toewijzing gereed. Evenwel geldt dat wanneer sprake is van één van de gronden uit artikel 288 lid 2 Fw het verzoek wordt afgewezen.

Een van deze afwijzingsgronden uit artikel 288 lid 2 Fw betreft de situatie dat de schuldsaneringsregeling minder dan tien jaar voorafgaande aan de dag waarop het verzoekschrift is ingediend al van toepassing is geweest op de schuldenaar.

Deze afwijzingsgrond geldt niet indien de schuldenaar bij de eerdere toepassing van de schuldsanering niet heeft geprofiteerd van een schone lei omdat de schuldsaneringsregeling is beëindigd vanwege één van de volgende redenen:

-           de vorderingen ten aanzien waarvan de schuldsaneringsregeling werkte, al waren voldaan;

-           de schuldenaar in staat was om zijn betalingen te hervatten;

-           de schuldenaar bovenmatige schulden had doen ontstaan om redenen die de schuldenaar niet waren toe te rekenen.

Tot 1 januari 2008 gold echter dat ook in de gevallen waarin afwijzingsgrond wel van toepassing is, de rechter toch kon beslissen de schuldenaar binnen tien jaar opnieuw toe te laten tot de schuldsaneringsregeling. Deze beoordelingsbevoegdheid was aanvankelijk ruim. Echter de wetgever heeft er bij de herziening van de wettelijk regeling voor gekozen de beoordelingsruimte van de rechter in te perken. Hierdoor geldt volgens de tekst van de wet dat met ingang van 1 januari 2008 het verzoek afgewezen dient te worden indien de afwijzingsgrond van toepassing is.[1] Het doel hiervan was het beperken van de toestroom tot de schuldsaneringsregeling.

De vraag rijst nu of de herziening van de wettelijke regeling tot gevolg heeft dat er geen enkele mogelijkheid meer is voor een schuldenaar om toegelaten te worden tot de schuldsaneringsregeling indien deze minder dan tien jaar voorafgaand aan de dag waarop het verzoekschrift is ingediend, al van toepassing is geweest op de schuldenaar.

Op 12 juni 2009 heeft de Hoge Raad vastgehouden aan de tekst van de wet. De Hoge Raad heeft hierbij overwogen dat de wetgever onder ogen heeft gezien dat de afwijzingsgrond ook dient te gelden voor gevallen waarin de schuldenaar, die binnen de tienjaarstermijn opnieuw verzoekt om toepassing van de schuldsaneringsregeling, te goeder trouw is geweest bij het ontstaan of onbetaald laten van nieuwe schulden. Het feit dat de schuldenares gezondheidsklachten, emotionele problemen en een licht verstandelijke beperking heeft, maakt dit niet anders, aldus de Hoge Raad in 2009. 

Uit recente jurisprudentie blijkt echter dat in zeer uitzonderlijke situaties op basis van de redelijkheid en billijkheid toch uitzonderingen mogelijk zijn. Zo achtte het Hof Amsterdam een uitzondering op de tienjaarsregel gerechtvaardigd ten aanzien van een schuldenares die gedurende de schuldsaneringsregeling door haar bewindvoerder seksueel werd misbruikt en bedreigd.[2] Het Hof achtte het voldoende aannemelijk dat de schuldenares getraumatiseerd is geraakt door deze gebeurtenissen en dat haar functioneren hierdoor langere tijd negatief werd beïnvloed. Omdat de schuldenares voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat zij klaar is voor een nieuwe schuldsanering, werd zij door het Hof opnieuw toegelaten tot de schuldsaneringsregeling.

Ook het Hof ‘s Hertogenbosch heeft een uitzondering op de tienjaarsregel aanvaard. Het Hof heeft in zijn arrest aangegeven dat een uitzondering op de tienjaarsregel gerechtvaardigd was omdat de schulden van de schuldenares voortkwamen uit de eenmanszaak van haar overleden echtgenoot en derhalve niet aan haar waren toe te rekenen.[3]

Hoewel de Hoge Raad, in lijn met de gedachte van de wetgever, in 2009 de tienjaarsregel nog strak handhaafde, hebben de gerechtshoven in 2011 ruimte gezien om hierop uitzonderingen te maken. Uit de arresten van de gerechtshoven volgt immers dat de eisen van redelijkheid en billijkheid in zeer uitzonderlijke situaties een tweede toelating binnen tien jaar tot de schuldsaneringsregeling rechtvaardigen.

Mocht u naar aanleiding van dit artikel vragen hebben over toelating tot de schuldsaneringsregeling,  dan kunt u contact opnemen met ons kantoor. Wij beantwoorden uw vragen graag. 

Mr. Sanne Kleerebezem en mr. Elsa Bruggink – sectie ondernemingsrecht en insolventierecht, april 2012

[2] Gerechtshof Amsterdam 5 juli 2011, Prg. 2011, 193

[3] Hof ’s Hertogenbosch 23 december 2001, NJF 2012, 115

auteur: mevrouw mr. M. Falkena

 Introductie

In tegenstelling tot de meeste landen om ons heen ontstaat in Nederland door het aangaan van een huwelijk automatisch een gemeenschap van goederen, tenzij er huwelijkse voorwaarden worden opgemaakt. Dit houdt in dat alle tegenwoordige en toekomstige goederen van beide echtgenoten gaan toebehoren aan hen gezamenlijk. Door de Wet aanpassing wettelijke gemeenschap van goederen is hieromtrent het een en ander veranderd.

 Ingangsdatum

Bovengenoemde wijzigingen gelden automatisch voor echtscheidingen van na inwerkingtreding van de Wet aanpassing wettelijke gemeenschap van, oftewel vanaf 1 januari 2012.

 Hieronder zal ik de belangrijkste wijzigingen uit deze wet noemen en toelichten.

 -           Peildatum

Bij een echtscheiding dient de gemeenschap van goederen te worden verdeeld. Tot voorkort werd voor het bepalen van de omvang van de gemeenschap van goederen de datum gehanteerd waarop de echtscheidingsbeschikking (= uitspraak) werd ingeschreven in het register van de burgerlijke stand. Daardoor kwam het regelmatig voor dat er tussen het moment waarop partijen besloten om te gaan scheiden en de datum van de inschrijving van de beschikking (= datum formaliseren echtscheiding) een lange periode zat waardoor de omvang van de gemeenschap van goederen behoorlijk kon wijzigen, bijvoorbeeld door het ontstaan van schulden. Door de komst van de nieuwe wet dient als peildatum gehanteerd te worden de datum waarop het verzoekschrift tot echtscheiding wordt ingediend bij de rechtbank. Door deze wijziging is de kans dat de omvang van de gemeenschap wijzigt kleiner geworden.

 -           Wijziging huwelijksvermogensregime

Tot 1 januari 2012 diende een wijziging van de bestaande huwelijkse voorwaarden of van nieuwe huwelijksvoorwaarden, als er eerst een gemeenschap van goederen was, te worden voorgelegd aan de rechtbank. De goedkeuring door de rechtbank was vereist om schuldeisers te beschermen. In een nieuw wetsartikel staat dat echtgenoten die tijdens hun huwelijk overstappen van gemeenschap van goederen naar huwelijksvoorwaarden met uitsluiting van iedere gemeenschap, zich hoofdelijk aansprakelijk stellen voor alle gemeenschapschulden die op het moment van wijziging aanwezig zijn. Door de komst van dit artikel is een rechtelijke goedkeuring niet meer nodig. Voor echtgenoten is het daardoor simpeler en minder kostbaar om dergelijke aanpassingen door te voeren. Zij kunnen zich hiervoor tot de notaris wenden.

 Overige wijzigingen

In de nieuwe wet zijn nog meer wijzigingen neergelegd, echter deze zien meer op uitzonderlijke situaties. Mocht u vragen hebben over de nieuwe wet of advies wensen, dan kunt u daarvoor terecht bij onze familierechtsectie.

 Mr. Marleen Falkena – sectie personen- en familierecht – maart 2012